กระแสของกาลเวลา เปิด Blog มาสองปีกว่าแล้ว มันทำหน้าที่เชื่อมเรากับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆรวมถึงญาติๆได้ดีทีเดียวเพราะทุกวันเราหมั่นเขียน "เรื่องของกู" ลง Blog อย่างไม่มีหยุดหย่อน ชนิดที่ว่าเจอหน้าเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมา 2-3 ปี แต่มันดันรู้หมดเลยว่าเราทำอะไรไปบ้าง เพราะ Blog นี้นี่แหละ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เมื่อถึงครากระแสแห่งกาลเวลาย่อมต้องพาพัดไป วันนี้ชีวิตเริ่มซับซ้อนขึ้น มีหลายๆอย่างเข้ามาพันผูก เวลาเริ่มไม่มี แถมเนื้อหาในชีวิตประจำวันก็เริ่มเขียนลง Blog ไม่ได้แล้ว หลายๆอย่างเริ่มเป็นความลับ แล้วก็พันผูกกับชีวิตเสียด้วยสิ อยากจะเขียนแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่สามารถให้ทุกคนอ่านได้แล้ว ผนวกกับความรู้สึกแย่หลายๆอย่างในชีวิต เรื่องเพื่อน เรื่องครอบครัว เรื่องคนรอบกาย เรื่องงาน เรื่องเงิน เรื่องวันคืนดีๆที่กลับมาทำร้าย เรื่องทั้งหลายที่อยากจะลืม แม้แต่เรื่องการเขียน Blog เอง... ก็มีหลายครั้งที่รู้สึกว่า "ทำไมชั้นต้องเขียนอะไรพวกนี้ให้คนอื่นอ่านด้วยฟะ" ได้มือถือใหม่มาทำไมต้องเขียน ทำโปรเจคใหม่ๆทำไมต้องเขียน เจอเรื่องแปลกๆทำไมต้องเขียน ตอบตัวเองไม่ได้... ได้แค่บอกว่า "ก็มันอยากเขียนนี่นา" หะหะ อีกหลายครั้งมีความคิดเห็นแก่ตัวๆ ถามตัวเองว่า ทำไมชั้นต้องเอาความรู้ที่หามาได้อย่างยากเย็นมาแบ่งปันคนอื่นด้วย ทำไมไม่เก็บไว้เอง? ถึงแม้บางทีจะรู้สึกดีกับการแบ่งปัน แต่หลายต่อหลายทีการแบ่งปันนั้นกลับมาทำร้ายเราเอง โดนคนก็อปไอเดียไปหลายรอบมาก... คำถามหนึ่งเลยมาวนเวียนอยู่ในหัวตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "คุ้มหรือ?"... ไม่คุ้มเลย ข้อดีอย่างเดียวที่เราได้รับจากการเขียน Blog คือ เรามีโอกาสได้จดบันทึกชีวิต ได้จดความรู้สึก ได้กลับมาอ่านแล้วยิ้มบ้าง น้ำตาซึมบ้าง ว่าแต่ทำไมต้องให้คนอื่นอ่าน...? หะหะ จึงขอประกาศหยุดอัพ Blog ให้คนทั่วไปอ่านนับจากนี้เป็นต้นไป Blog ต่อจากนี้เราจะเก็บไว้อ่านเองคนเดียว เป็นไดอารี่ส่วนตัวที่ไว้จดบันทึกประจำวัน อาจจะเก็บไว้อ่านคนเดียวแค่ชั่วคราวไม่กี่เดือน แต่ที่ตั้งใจไว้คือตลอดไป ต่อจากนี้คงไม่มีใครมีโอกาสได้รู้แล้วว่าเราไปไหน เราทำอะไร เรากินอะไร เรามีงานอะไรใหม่ๆ เราชอบเพลงอะไร เรารู้สึกอย่างไร... ขอเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัวละกัน จากนี้คงต้องขออยู่กับตัวเองล่ะนะ สำหรับ Blog เก่าๆเราขอปิดไปละกัน ขอโทษด้วยสำหรับคนที่เข้ามาหาข้อมูลหรือบทความต่างๆ เพราะที่นี่ไม่เหลือข้อมูลใดๆแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามตลอดมาจ้า ถึงเว็บแห่งนี้จะกลายเป็นอดีตแต่เราไม่ลืมทุกคนหรอกนะ ^_^ ก่อนหน้านี้ชื่อนู๋เนยเคยหายไปกลายมาเป็นนะเอย วันนี้คงถึงเวลาที่ชื่อนะเอยคงต้องหายไปอีกเช่นกัน สู่ชีวิตใหม่ เจอกันอีกทีเมื่อถึงเวลากับชื่อใหม่ที่มีเหมาะกับเรามากกว่า... กระแสของกาลเวลา